| METRYCZKA |
| Imię i nazwisko: | William Foulkes |
| Data urodzenia: | 5/1/1932 r. |
| Miejsce urodzenia: | St Helens, Lancashire, Anglia |
| Pozycja: | Środkowy obrońca |
| Debiut w ManUtd: | 13/12/1952 r. przeciwko Liverpool( wyjazd ) |
| Rekordy Foulkes'a w latach 1952-1970 |
| | Występy: | Bramki: |
| Liga: | 563 (3) | 7 |
| FA Cup: | 61 | 0 |
| Puchar Ligi: | 3 (2) | 0 |
| Turnieje europejskie: | 52 (1) | 2 |
| Razem: | 679 (3) | 9 |
| Rekordy w reprezentacji Anglii w latach 1952-1970 |
| 1 występ, 0 goli |
| Sukcesy w United |
1968 Puchar Europy
1967 Mistrzostwo Anglii
1965 Mistrzostwo Anglii
1963 F.A. Cup
1957 Mistrzostwo Anglii
1956 Mistrzostwo Anglii |
Duży, silny środkowy obrońca Bill Foulkes był jednym z "Dzieci Matta Busby`ego", którym udało się przeżyć katastrofę w Monachium i grać w piłkę na wysokim poziomie przez prawie 20 lat. Foulkes dołączył do Manchesteru United jako amator w marcu 1950 roki. W sierpniu 1951 został profesjonalnym zawodnikiem. Na początku swojej kariery Foulkes łączył grę w klubie z pracą w kopalni węgla, czując, że nie jest wystarczająco dobry aby grać profesjonalnie w piłkę.
Dopiero gdy został powołany do pierwszej drużyny United zdecydował się porzucić pracę w kopalni. Swój debiut w barwach Czerwonych Diabłów zaliczył w połowie sezonu 1952/1953 jako prawy obrońca, ale później został przesunięty na swoją ulubioną pozycję - środek obrony. Foulkes był "ścianą ze stali" - można wręcz powiedzieć , że był twardy jak skały wśród których pracował. Lubił fizyczną grę, był nie do zatrzymania w grze w powietrzu i dobrze radził sobie z grą "na ziemi".
Jako jeden z tych, którzy przeżyli katastrofę w Monachium, Foulkes został kapitanem uszczuplonej drużyny United. Poprowadził drużynę w cudowny sposób do finału FA Cup w 1958r., który niestety United przegrało z Boltonem 2-0. Podczas swojej znakomitej kariery na Old Trafford Foulkes zdobył cztery mistrzostwa kraju w latach 1956, 1957, 1965 i 1967.
Ten olbrzymi obrońca zagrał także w trzech finałach FA Cup w latach 1957, 1958 i 1963, wygrywając to trofeum w 1963 roku po zwycięstwie 3-1 nad Leicesterem. Ukoronowaniem jego kariery było zdobycie w 1968 r. Pucharu Europy po zwycięstwie nad Benfiką Lizbona. Był powoływany do reprezentacji Anglii U-23, ale jego jedyny występ w kadrze seniorów był marną nagrodą dla gracza tego kalibru.
Jako zawodnik był niesamowicie dobrze zbudowany i robił użytek ze swego muskularnego ciała. Na początku jego kariery pojawiły się głosy, że jeśli nie wybrałby piłki nożnej mógłby z równym powodzeniem grać w rugby. Po zdobyciu Pucharu Europy w 1968 roku Foulkes chciał zakończyć karierę, ale sir Matt Busby namówił go jeszcze na dwa lata gry. Po zakończeniu kariery Foulkes został zatrudniony w Manchesterze United jako trener drużyny młodzieżowej. Później podejmował się prac trenerskich poza granicami kraju - w USA, Norwegii, Japonii, po czym powrócił do Anglii w 1992.
Jakkolwiek Foulkes był obrońcą, często jest pamiętany za bramki jakie strzelił. Najbardziej pamiętaną bramką jest ta strzelona w półfinale Pucharu Europy w 1968 roku w meczu z Realem Madryt na Santiago Bernabeau - bramka ta zapewniła United awans do finału. Kończąc karierę w 1970 roku Foulkes miał na koncie 679 występów w pierwszej jedenastce ( i trzy jako rezerwowy). W sezonach 19571958, 1959/1960, 1963/1964 i 1964/1965 wybiegał na boisko w każdym meczu rozgrywanym przez Czerwone Diabły. Tylko Bobby Charlton zanotował więcej występów dla Manchesteru United i raczej nie zapowiada się, że wynik Billa Foulkesa zostanie prędko poprawiony.
